Avrupa Birliği’nin İdeolojik Bariyerleri ve Türkiye
Avrupa Birliği, Türkiye ile olan ilişkilerini uzun yıllar boyunca teknik bir üyelik sürecinden kopararak ideolojik ve siyasi bir kördüğüme dönüştürdü. Ankara’nın reform iradesini sürekli mercek altına alan Brüksel, kendi içindeki yükselen ırkçılığı, İslam düşmanlığını ve dış politikadaki çifte standartlarını sorgulamaktan kaçındı. Demokrasi ve insan hakları kavramları, Türkiye’nin terörle mücadelesi ve güvenlik kaygıları söz konusu olduğunda evrensel değerler olmaktan çıkarılıp birer siyasi baskı aracına dönüştürüldü. Avrupa’nın bu tutumu, ikili ilişkilerde samimi bir ortaklık zemini yerine derin bir güven bunalımı yarattı.
Savunma Sanayii ve Jeopolitik Gerçekler
Dünya siyaseti artık eski diplomatik klişelerle değil; enerji güvenliği, üretim kapasitesi ve savunma sanayii gücüyle yeniden şekilleniyor. Türkiye, savunma teknolojilerinde gerçekleştirdiği devrimle NATO’nun güvenlik mimarisinde vazgeçilmez bir üretici aktör konumuna yükseldi. İHA, SİHA ve deniz platformları gibi stratejik sistemlerle sahada ağırlığını koyan Ankara, Karadeniz’den Doğu Akdeniz’e kadar tüm kritik hatlarda Avrupa’nın güvenlik kalkanı görevini üstleniyor. Avrupa başkentlerinin teknik başlık olarak gördüğü göç yönetimi ve terörle mücadele gibi meselelerin merkezinde Türkiye’nin stratejik iradesi yer alıyor.
Küresel Süper Güç Olma Yolunda Türkiye Şartı
Avrupa, 21. yüzyılda ABD, Çin ve Rusya karşısında kalıcı bir stratejik ağırlık kurmak istiyorsa, Türkiye’yi dışlayan eski ezberlerini terk etmek zorundadır. Türkiye’yi bir tehdit olarak görmek yerine, Avrupa’nın üretim kapasitesini ve küresel rekabet gücünü tamamlayan bir ortak olarak kabul etmek, bir tercih değil jeopolitik bir zorunluluktur. Avrupa Birliği, Türkiye ile birlikte hareket etmeyi başardığı takdirde gerçek bir süper güce dönüşebilir. Aksi halde, kendi kıtasına hapsolmuş, savunmasız ve stratejik iradesi zayıf bir yapı olarak kalma riskiyle karşı karşıyadır.
Kaynak: Sabah
